Ik ben Arno, 37 jaar oud (al zou je dat hopelijk niet zeggen) en ik woon samen met mijn lief Linda, onze zonen Daan & Jesse en ons hondje Kai in Gemert.
Op 22 februari 1974 werd ik om 8u45 geboren in de Materniteit Mater Dei te Hamont-Achel, in België. Niet dat ik volbloed Belg ben hoor; mijn moeder Ans komt uit Son, en mijn vader Ad uit Schijndel. Ik heb verder nog een broer, Hubèrt, die nog veel ouder is dan ik; hij is al 41 en op dit moment hard op weg om ook papa te worden. You go, bro!

Toen ik amper op deze wereld was, kreeg ik al een prinselijke onderscheiding; van Prins Carnaval wel te verstaan. Zo jong, en toen al verpest... Ik ben dus net over de grens geboren in België, maar getogen aan de goede kant van de grens, in Budel. Bekend om zijn Zinkfabriek, zijn Keverweekend, zijn fantastische carnavalsoptocht, Dr. Anton Mathijssen, voetballer Erik van Kessel, cabaretier Hans Teeuwen en, sinds die vrijdag in februari 1974: Arno van den Heuvel, vrijdagskind, geluksvogel, romanticus en levensgenieter. Ik woog 3200 gram toen ik werd geboren; een keurig gewicht. Wat later in mijn leven (lees; toen ik ging studeren) ging het een beetje mis met dat gewicht. Ik heb Atkins opgegeten, Sonja weggesnaaid en vanalles geprobeerd, maar ondanks dat woog ik 99 kilo op mijn 36e. Toen ik de 100 "aantikte", al was dat maar één dagje, was het genoeg; ik ging serieus aan de lijn. Inmiddels zit ik op een acceptabele 87,3 kilo en still going strong... with Modifast. Maar nu; gauw terug naar 1974. Op 4 maart kwam ik voor het eerst thuis in Budel, in de Hub. Scholtenstraat. Op 30 september kwam mijn eerste tandje door en zo waren er natuurlijk meer heuglijke feiten. Eén van de belangrijkste vond plaats op 12 oktober 1975: ik zette mijn eerste stapjes. Naar later bleek, zou ik altijd stapjes blijven zetten.

Ik doorliep de kleuterschool met goed gevolg. Wel werd toen al een beetje duidelijk dat ik, laten we zeggen, een lastig kind kon zijn. Of het nu lag aan het vastbinden van een klasgenootje, het doktertje spelen achter de bosjes, of het trekken aan de cape van zwarte piet; Arnootje was soms een moeilijk mannetje.

Op de lagere school (ja, zo heette de basisschool toen nog) maakte ik kennis met De Nonnen. Zuster Imelda en zuster Corlinia probeerden mij de eerste twee jaar in toom te houden, met wisselend succes. Echte lijfstraffen mochten toen al niet meer, maar als iemand ooit mocht willen weten wat nu precies een "por" inhoudt: kom maar eens langs. In de derde klas openbaarde zich iets opvallends: op mijn eindrapport prijkten maar liefst 8 negens. Arno was een slim kind. In de eerstvolgende pauze probeerde men mij meteen bij te brengen dat dat geen reden was om een grote mond te krijgen. Zonder succes; de grote mond is gebleven. Wel werd ik vanaf dat moment bij tijd en wijle "De Professor" genoemd. Jammer.

In de 4e klas was er een vervelend akkefietje. We kregen van juf Els altijd plaatjes, kaartjes, gouden potlooodjes en stickertjes als je iets goed deed. Ik had echter samen met een vriendje bedacht: het enige wat je écht goed hoefde te doen, was ongezien het klaslokaal inglippen en dan had je zoveel stickertjes en potloodjes als je maar wilde. Gelukkig bleek dat we daar niet zo goed in waren; we werden direct in de kraag gegrepen. Niet denken dat ik een compleet rotjong was! Toen juf Els een tijd later ernstig ziek werd, was ik de eerste die zich aanbood om bij haar op bezoek te gaan. Ik heb onderweg bloemen voor haar geplukt, en heb gehuild toen ik naar huis liep. Ze was zo lief tegen me. We dronken thee met veel suiker. Dat ze in vrede mag rusten en niet meer boos op me is.

Toen ik naar "Klas 5" ging, veranderde dat ineens in "Groep 7". Je zou dus kunnen stellen dat ik 2 klassen heb overgeslagen. Maar dat is dus niet zo. Toch was ik een slim kind. Het belangrijkste wat ik op de St. Annaschool heb geleerd: lief zijn voor elkaar, meisjes zijn leuk, slim zijn is ook leuk maar je maakt er niet altijd vrienden mee en last but not least: muziek is één van de grote liefdes van mijn leven. Het begon al op het traporgeltje van Zuster Corlinia in Klas 2, werd vervolgd met 'ABBA voor kinderen' en een optreden in de Groep 7-Playbackshow als Paul Anka (wie?) én als USA for Africa. Maar toen meester Johan me in Groep 8 een hoofdrol gaf als sjeik Ari Sahari in de afscheidsmusical 'Paniek in de Luie Lift', was het bekeken. Op 9 juli 1986 kreeg mijn getuigschrift van het hoofd van de school. Arno: slim kind, muzikant, belhamel. Goedaardig.

Op het Bisschoppelijk College begon ik vol goede moed. De middelbare school was echter andere koek; huiswerk maken, proefwerken leren, maar vooral: héél veel regeltjes. Voor alles was een regel. Als je te laat kwam, moest je je melden. Als je een docent horendol maakte moest je je melden. Als je om geld kaartte moest je je melden. Als je de schoolcomputers op hol bracht moest je je melden. Voor mijn gevoel zat ik vaker bij de conrector dan in de klas. Op een gegeven moment kregen we een nieuwe rector die, om zich populair te maken, via het schoolomroepsysteem liet weten dat hij gratie verleende aan alle leerlingen die nog straf in het vooruitzicht hadden. Ik had op dat moment nog ruim 30 uur strafstudie uitstaan. Ik hobbelde een beetje door mijn middelbare schooltijd heen.

Hé, mijn lief komt thuis. Dat betekent: lekker samen naar de film :-)
Tot de volgende keer!!

9-1 update: Arno heeft het op het moment érg druk met het opzetten van zijn eigen bedrijf. Daarom laat een vervolg op dit verhaal behoorlijk lang op zich wachten...
Maar wie weet...voor 1 juni??

13-01-2012: Hoera! Mijn eigen bedrijf is inmiddels een feit: Pidgin training, coaching & advies (www.pidgingwerkt.nl).
Verhaal wordt nog vervolgd hoor!